De Jordaan, van Nes en Zeedijk

14»

nuwen gekregen en vertrouwde hem. Jet kon niet vermoeden dat hij zoo vroeg argwanend teruggekeerd was... Bestig.

Telkens als hij Aafje met het wijd-gesperde rechteroog bekeek, onderging hij een vreemde gewaarwording. Hij bromde in zichzelf dat zijn goeiigheid en bemoeizucht niets anders dan de slappe koorts was. Maar de zachte heugenis aan een blij feit, wou bétere taal. Zijn droom... vannacht... de theetuintjes ... Juist!... dat kind, snikkend achter gelaten in het prieel,... door hém onder de lantaarnpaal gemonsterd ... En nou toevallig vandaag... dat wicht! Dat gekke geduikel van allegaar dwarse gedachten in zijn knar ... Ala!... waterverf. Dat meisje moést weg. Ze keek alweer veel rustiger. Maar hoé haar te bonjouren zonder zijn lieve patrones te verklappen en zonder dat het wicht naar de politie holde?

— Kijk es juffie,... zei Manus plotseling zoo barsch dat Aafje hevig schrok en op het punt stond in huilen uit te barsten.

Dadelijk temperde hij zijn strengen toon.

— Je mot hier dadelijk weg,... draaide hij zachter bij.

— En ... enne ... de juffrouw?

-- Wat? ... keek Manus met beide oogen ... Wou jij... jij... wou je blijve?

— Waar moet ik heen 's nachts? ...

— Nacht? ... Half tien pas,... suste Manus.

Daar begreep Aafje niets van. Ze had er op durven zweren dat het diep in den nacht zou zijn. Toen Manus, spottend op de leege wijnglaasjes wijzend, vroeg wat er nu eigenlijk tusschen haar en Jet beklonken was, drong hij er op aan dat ze kort en bondig zou vertellen van al het gebeurde.

Manus zweeg en dampte zwaar uit zijn ganzepootpijp onder het verwarde en angstige na-verhaal van Aafje.

Zichzélf moest hij al eerlijker biechten dat hij in tegenwoordigheid van dit mooie meisje weer heel rare en beklemmende gevoelens doorleefde. Hij sufte... als in een