De Jordaan, van Nes en Zeedijk

141

dat er dan iets onverhoeds-naars zou gebeuren, geen beweging maken.

Manus mijmerde hoe hij moest... rékenen. Het gebeurde had hem toch wel een beetje overvallen. Hij zou een gekke spaak door Jet's drijverijen steken. Hoe hier zijn eigen daad te omgrenzen bleef, tegenover haar, kon hij zélf nog niet vatten. Die gloeikroon zou natuurlijk met SI het glas en koper tegelijk op zijn kriek neerkraken. Gedachteloos wreef hij een vroeg motje, dat glinsterend om de lamp danste, tot een zilver poeier-stofje tusschen zijn dunne vingers. Zijn wanstaltig breed hoofd draaide onrustig en bleek, als een schuin-afgekapt beton-blok onder den vaalgelen licht-schijn. Hij bejeukte, in de neteligheid zijner afwezige gedachten, zijn opgebolde borst onder het kleurige halfhempje. En Aafje bleef met schuwe ontsteltenis zijn kromgedraaid lichaam bekijken.

Dat benauwde opnemen van zijn heele wezen voelde Manus plots als een vreemde pijn, als iets onbewust-wreeds van het meisje. En tóch kon hij niet spreken nu. Zijn linkeroog kneep hij weer heel diep het hoofd in. De spot begon weer in hem te kriebelen over zijn eigen opwellingen. Hij ging weer goeiigheidjes doen;... kreeg hij de binnenkoorts van! Zoo een ouwe spreeuw als hij, wou die oók nog fluiten? En tóch moest het schepsel hier vandaan. Keerde Joden Jet vóór den nacht terug en veel vroeger dan hij dacht, dan zat hij met dit boerentreintje dwaas opgescheept. Dan kreeg hij van het aasdier de scherpe sporen in het vleesch. Nou kon hij de narrenkap laten rinkelen als een Alpen-ezel zijn tuig-belletjes in den avond, nee,... hier schaften zijn grappen zelfs geen raad. Kwam Joden Jet nu, midden in de vlucht, hem en haar overrompelen en stapte de bokser Lou niet achter haar hielen aan, dan zou hij, al bezwijmde het wijf van woede, het kind tóch uit heur klauwen houden; zich verzetten, hoé ook. Maar Manus wist zeker dat ze haar wreede gewoonte getrouw bleef en liever in de nachtstilte het kippetje vervoeren zou. Bestig,... het kind had het niet op haar ze