De Jordaan, van Nes en Zeedijk

133

zij zélf waarschuwen. Dat beest wou geen poen, die zorgde wel voor zijn eigen loon. En weerstreefde of rumoerde de meid vóór ze ״overging", in de zachte kussentjes van een fijn „bakkie", dan had die zijn zalf wel klaar.

Aafje leunde nu in volle zwaarte van haar mooi lichaam op de grauwe, uitgemergelde Jet. Ze pruttelde nog wat verwarde zinnetjes, en telkens kwam het woord „horre-logie" van de dikke en omslaande tong afstrompelen.

De koppelaarster zweette en zuchtte onder den sjouw. Het was een sleur van over de honderd! Ze blies van opluchting toen ze eindelijk de meid boven op het bed van zich had afgerold. Tsja,... nou zou Aafje blijven maffen tot diep in den nacht,... en zij kon haar telegrammen wegzenden en nog wat Madame's beloopen. Hè, ze had haar elleboog geschaafd tegen de leuning van de trap. Het stak van pijn! Jet rilde van vreemde lusten en narigheid, hier in het hok.

* Diep in haar zak tastte ze naar haar electrisch lampje, dat ze gretig liet rondfakkelen in het duister, langs de muren en rond het gezicht van Aafje. Als een wit vuur-beest rende het licht door het vlieringhok! Jet schrok er zelf van en doofde het gauw in haar handen. Als ze nu terug kwam sliep het marmotje nog nét zoo vast, herhaalde ze weer in zichzelve. Dan kwam Lou mee. Ze mocht eens wild worden bij het transporteeren.

Jet grijnsde weer en zoog haar lippen in, terwijl ze de knippen met schurend geluid driftig en gejaagd voor de deur schoof.

II.

Aafje ontwaakte uit haar halven roes. Toen ze haar loome oogen opengesperd had, bleef ze zinneloos en zon-

Poen; geld.