De Jordaan, van Nes en Zeedijk

137

groote wereld zien. Daar bleef geen wacht tegen te houden en zoo was ze vandaag gevlucht na wat geld en het gouden horloge van vader eerst ontkaapt te hebben.

— Stele,... vergoeilijkte Jet met een grijns,... is ... is nooit goed.

— Nee, nee juffrouw, maar ik deed het in angst!... huilde Aafje weer hevig en ze stond bevend voor de werfster.

Jet suste haar weer het opgekropte gemoed met stroo-perig-klevende woordjes en de stem trilde heesch van hartstocht.

Aafje maakte haar duidelijk dat ze nu gauw een betrekking moest vinden,... héél gauw, in eer en fatsoen.

— In eer en plansoen,... spotte Jet, zonder dat Aafje het merkte.

— Want anders,... meende Aafje,... was ze verloren! ...

En weer begon ze te jammeren.

— Kijk es meid, ga weer zitte... en... drink eers 'n slok.

Jet schonk Aafje zwaren port met gemeenen brandewijn vermengd.

Aafje dronk en schrok.

— Slokke poes, slókke!... joeg Jet klemmend-sug-gestief óp.

Aafje slikte en keek met de vochtig-gehuilde oogen weer de lamp in. En Jet overlegde met grijnzende vergenoeging. Hoe zou ze dat prachtige zaakje aanpakken? Een bóm duiten kleefde er aan vast. Ze hadden haar om ״zooiets" al honderd maal gevraagd. Waar zou ze de meid bergen terwijl ze weg was, zóó dat de Bochel haar niet dwarswerkte? Als ze Aafje eens in de slaapsteê opsloot van Willem Suikerjas in de Pieter Jacobstraat? Die zou haar wel voor een kwaad nachtje bergen, tegen vier stuivers. Of liever in het „Hol"? ...

Nee, neé, weerde Jet zelf af; dat was niet secuur genoeg. Daar had je te veel tramkaartjes-verkoopers, zwer