De Jordaan, van Nes en Zeedijk

124

Met een onderdrukten walg sprak Manus, terwijl hij de trap afging.

Joden Jet grijnsde voor haar spiegel, al dieper haar hoed op het hoofd drukkend. Wat kon haar die Bochel eigenlijk schelen! Temeé verrekte hij, was ze hem kwijt. Een mooi brok muziek in haar krot. De alarmschei van de Nes. Ach,... d'r kop sting er niet naar. Die vervloekte Corry was ze kwijt. Haar heel spoor. Jezus, al zes uur! Ze had zich te reppen. Vandaag stations-werk. Fijn! Dat gunde ze geen ander. De treinen speciaal van het platteland ... Aj, ze zou ze vangen, mét en zonder schepnet, de lieve kippetjes. Beter dan Rozinet Als ze maar de ruimte kreeg en de Bochel haar niet op de handen gaapte. Die Bochel, die snuivende Bad-Aap, die blankette zijn eigen vuilen knar; die snoof zijn eigen drek niet. Bah, wat een tabaksstank! Alles rookte dat gasser zwart. Van zóó een rookerij had ze geen seigel; een kalkoven dampte niet zóó zwaar.

Joden Jet schold nog grimmig in stilte naar den Bad-Aap-huichelaar, dien ranzigen oom-dominee, die zijn eerlijk hartje zooveel liet dulden. Tsja!... tsja!... Ze kon zijn korten hals worgen! Joden Jet besefte wel, diep in haar zelve, dat Manus van een heel ander makelij was dan de boeven om haar heen. Als hij pateris ging, kreeg hij nog een fijn rouwkransje van haar op zijn krieken-kist; als hij mijmis ging... Maar hij wist te veel van haar, veel te veel. En hij schreef... nee,... een juweel! En nooit niet voor een bas begappen. Nee, al kon ze zijn bloed drinken, om zijn koud, vuil sarren en zijn eeuwige mensch-erger-je-niet-bedaardheid, missen wou ze hem vast nooit!

Jet at jachtig een oudbakken homp brood en dronk er gulzig drie fleschjes bier tusschen door. Dat spoelde zoo fijn, en dan hield ze toch honger. In zichzelve sprekend

Gasser: leelijkert. — Seigel: verstand. — Mijmis: de laan uit. — Een bas: een stuiver.