De Jordaan, van Nes en Zeedijk

ia!

geen tijd overhield om te kijken. En weer geeuwde ze vervaarlijk naar de kamer toe waar Manus zat.

Aj, dacht de Bochel, de lieve onschuld wil me wég hebben! Er schoot geen vertrouwelijk napraatje over. Hij voelde,... in het donkere alcoof je nu, vergaarde ze haar sluwheid tegen zijn omzichtigen argwaan en toch niet uitvorschende nieuwsgierigheid. Ze bezon waar ze hem, lang en ver, zou kunnen heensturen. Ze vertrouwde hem wel veel, maar toch niet alles.

Jet sprak weer achter de alcoofdeuren, die Manus met een zediglijken glimlach, voor haar fatsoen en om eigen verzoekingen minder hevig te weerstaan, had dichtgetrapt.

— Tsja!... tsja!... eers ... mö-je ... mö-je hale ...

— Hale of gappe ... melady? .... vroeg Manus ironisch.

— Jij... en jatte!... minachtte Jet,... mö-je hale ...

—■ Bij de water-en-vuurvrouw... spotte Manus.

— Bij... Malle Fie ... noteer je?

— Lurk nou nie ... driehoog-èchter, Gover-Flink ...

— Neé hart! ... nou Cetuurbaan, bóve ...

— Mö'k afsette ...

— Drie blouses,... wit...

— Met de meid d'r in? ... melady?

— Géén meid!... blousies! ... enkel blousies!

•— Laa maar soo.

— Wat? ...

— De blousies sonder meid... waterverf!

Jet kon hem zijn hart wel in mekaar timmeren van drift. Zooals die giftige kriek haar nou altijd dwarsboomde.

— Dan bij Zwarte Willie ... afrekene foor de hoede ...

— Smoesies... is je om d'r meubels te doen.

— Natuurlijk,... stemde Jet gebluft in.

— Goed, goed mamsel,... lachte sluw Manus.

-— Nou? ... snauwde Jet.

— Seg 't dan rejaal!... Nie gluipe!

— Maar Belse Merie ma-je anhake ... mó-je ...

— Figeleert se bij de Koekjesbrug?... spotte Manus,