Literatuur en kunst

OPENLUCHT. 147

niet. In den stijl is op vele plaatsen groote onvastheid te merken. De greep is lang niet machtig en het gevoel lang niet altijd saampak-kend. De psychologie ook heelemaal niet van werkelijke volkomenheid. De liefde die Streu-vels geeft aan 't licht en de tinten van zijn landschap, geeft hij, vooral in deze schetsen, niet in dezelfde mate ook aan zijn menschen.

De eerste schets: Zonder dak is feitelijk een gemengd bericht, 'n beetje gedramatiseerd en uitgesponnen en omwoeld met wat lokale beschrijvingen. Maar 't blijft 'n ״gevalletje".

En dat juist stemt me onaangenaam tegenover zoo'n produktje. Ik heb bijna geen ontroering gevoeld onder 't lezen van dit schetsje en toch is de ramp afschuwelijk. Ik voel te veel den literatuur-man, die zoo'n tragischen toestand nu eens gladjesweg voor 'n schets wou bewerken. Wat er voor goeds in is, behoort eigenlijk niet bij de schets, 't innerlijk leven van die paar door brand verongelukte menschjes.

't Is zoo vluchtig, zoo onreëel, zoo vaag, dat menschengedoe daar. 't Is zoo voelbaar voorbereid, dat noodlot, 't Komt niet over je storten als 'n ontstelling, maar 't blijkt meer een tragisch rebusje, waarvan de schrijver blijkelijk bij voorbaat de oplossing kent.