Literatuur en kunst

STIJN STREUVELS״ ׳MINNEHANDEL׳'. I39

Wij staan altijd juist als tijdgenoot te dicht op 'n schrijver, 'n époque.

De Tijd alleen duwt ieder onzer precies naar z'n plaats.

Daarom geen oordeel.... ? 't Zou wat! We oordeelen tóch altijd, al is 't zwijgend. De eeuwige schaduw voor scheppenden arbeid is kritiek.

Hoeveel er gescholden wordt op kritiek, ze moet er zijn, als prikkel en als richting.

Slechte, oppervlakkige, jaloersche, beste, gevoelige, fijne en zuivere kritiek, ze hebben allemaal d'r waarde.

Een schrijver met menschenkennis, en ook 'n lezer, leert er de karakters der beoordeelaars vaak scherp en grondig uit kennen.

Daarom hier een kritiek op Minnehandel. Minnehandel!

Maar dit verhaal heeft 'n ondertitel: „Dat is het abele verloop der vrije jongelingschap, met al de landelijke leute van het lustige, jonge leven." Een woordrijke ondertitel zoo ge ziet! Maar zou 't lijvige boek niet met evenveel recht naar den hoofdpersoon Max Vanneste, den parochie-vrijer, genoemd kunnen worden ?

Max Vanneste is in Minnehandel de stoute, schoone, struische knaap, op wien al de boeren