Simson de Godgewijde

3oo

gaarne en hij zweeg met het zwijgende . .. Maar als hij wat zei, was het schalkerij of diepe ernst. Want of hij keek droef en zacht en zweeg zwaarmoedig, of hij spotte en schertste en jokte van vermaak en scheerde den gek met ons, in dartele kinderlijkheid. Dan was hij de oolijkste, guitigste man van ons allen en wierd ieder zijner woorden een lach-geding, een geestigheid... Hij was onze leider in bosch en in woestijn, op de bergen van het Tafelland en in de valleien van het Negeb. Wij speelden allerlei zomer-avondspelen achter duisterende rotsdammen die meren en bronnen insloten. Uit afgunst op zijn kracht en zijn vermetelheid en uit haat tegen zijn eerlijkheid, plaagden hem vele jongens, beleedigden en beschimpten zij Simson. Doch hij beschermde ze in hachelijkst gevaar en altijd vergaf hij, wat wij ook tegen hem deden, terwijl hij ons, knapen, had kunnen ״verbrijzelen met één slag van zijn vreeselijke vuist ־waarvoor wij rilden ...

Rapha bestaarde weer de gloeiende bergterrassen en de smal-kronkelende paden waarop de soldeniers duizend straalzonnen vingen in hun lichtkaatsende schilden; maar als verloren in de onmetelijkheid van zijn droom sprak hij voort:

— Al de knapen keerden huiswaarts, maar wij tweeën bleven in zenuwachtige vreugde bijeen... Simson, wonderlijk verzonken, hield van eenzaamheid. Hij kon zoo zwaarmoedig en droomerig verstillen om .alles. In zichzelf worstelde hij met driften en begeerten