Simson de Godgewijde

250°

staarden de zonne-gezengde rotsterrassen en den strak-blauwen hemel er boven. En achter hem hoorde hij dof wagenstrijders-rumoer en vaag geraas der schare.

Toen weer overviel Maacha, den opperaanvoerder, een namelooze droefnis. Hij omknelde heftig het gladde handvatsel van zijn speer en rukte dan weer driftig aan de strengen van zijn lendengordel. De stem van den sterken held kwijnde terwijl hij sprak, klankloos bijna:

— Rapha... ik begrijp u, koene ziel... Gij wilt niet als een laffe voetknecht gekrenkt; als een die kreunend en verminkt, amaechtig weer terugkeert naar zijn stam en zijn geslacht... Gij aanvoerder over duizend beveelt zelf... Gij drukt zelf uw voet op den nek van den overwonnene. Gij begeert dat wij luisteren en dat gij vrij en ongehinderd spreken kunt, gelijk gij uw krijgsgezangen dicht... Gij dappere, wilt niet gedwongen worden en niet barsch bedreigd. Wij vechten onder één vlag, één banier. Gij knielt voor Dagon... wij allen knielen voor Dagon!... Rapha,... jonge held ... wij luisteren, hier in het Judaea-land!... Wij wachten met wraak-woede, in vreeselijke spanning, op Simson... Wij wachten op de Judaeërs die van Etham moeten naderen... De herauten staan op de hoogste toppen en zullen Simson's komst met de trompetten ver- _r konden. Wij luisteren ... spreek Rapha!...

Even sprankelde een verheerlijkt licht in de donkere