Simson de Godgewijde

286°

Nu klonk scherp een sombere drift in hoofdman's stem:

— Waarom zwijgt gij, Rapha? ...

Alle troepen-officieren drongen woest en dreigend naar voor, richtten speren, hieven lansen en zwaaiden de flikkerende zwaarden.

Eindelijk overwon Rapha zijn schroom; wrong hij zich uit een booze betoovering. Hij liet werpspies en schild machteloos zakken langs de gevlochten kleur-koordjes van zijn wapenrok. Aarzelend sprak hij met een verlegen, bijna behaagzuchtig lachje om den fijnvrouwelijken mond:

— Dappere hoofdman,... wel wil ik vertellen van den gouden triangel.. . van de gouden bellen .. . van de gouden vaten ...

Weer raasden stemmekreten uit en klonk er dwarrel-geroep:

— Hoofdman ... Rapha is een dichter .. .

— Hij schiet met tooverpijlen ...

— Hij maakt tooverzangen en gedichten!

— Op de slachtingen van zijn stam ...

— Op Astarte ...

— Op Baal-Zebub!

Een Midianiet kreet heftig:

— Op kemelen, paarden en wagenen en het onge-broeide vlas der armen ...

Opnieuw wenkte de hoofdman toornig en grommend zwegen de opgewonden manschappen.

In de breede rotsige vallei gonsde zware stilte*