Simson de Godgewijde

279°

En hij doodde met zijn oogen, zijn enkelen, vreeselij-ken woedeblik...

De hoofdman uit Jamniël, zelf zeer ontzet, vroeg met een angstige klem in de stem:

— Viel hij dan in zwijm, al brullende? ...

— Zooals Godolam vertelde... Maar hij wierd bezworen en sprak met afgestorvenen ... Dan hijgde hij alsof zijn borst een pomp was;... deed hij de gelofte, opnieuw Amalekieten en Canaanieten van het gebergte, Midianieten en Philistijnen te zullen uitroeien....

— Sprak hij met afgestorvenen? ...

— Met afgestorvenen, hoofdman ... met richteren ... bezworen door wraakduivelen die afgrijselijk wroetten en zich wrongen in het bloed van dezen geweldigen reus!...

— Bij onze heilige oorkonde, hebt gij dat zelf gehoord? ...

— Gij moogt hier vóór de troepen van het Philis-tijnenland, mij de oogen uitstooten met uw giftigblinkende speerpunt en mij de tong ontrukken ... gij moogt mij onder de ijzeren strijdwagens verpletteren, als ik één woord lieg in al wat ik verhaal...

Hoofdman's arm trilde van angst en zijn pantcier glom heldhaftig als vuur.

Zacht sprak de krijger-in-ringhemd voort:

— Zoo was Simson, de Hebreeuwer, dol-gevaarlijk voor een iegelijk, als hij de horzel in den kop kreeg... Hij scheen altijd omringd van duivelsche verniel-