Simson de Godgewijde

278°

met daemonen en ademde de onruststoker in een wonderbaarlijken vuurkring. Waar hij ging, van schaapskooi tot dorp ... waar hij stond of lag ... altijd rook het naar geschroeid vleesch en scheen hij iets van zich af te schudden ... De duivelen heerschten over ieder deel van zijn lichaam. Zij tapten hem 's nachts in het duister, bloed af... eischten bloedoffers ... De Hebreeuwer, in verschrikkingen blauw als een lijk, kermde, zuchtte en zweette zwart vocht als een wolspinster. Hij rook naar aarde-pek en de duivelen, de menschenbloed-drinkers,vermomdenzich in dieren, Zoodat hij ze met tooverwoorden noch met toover-ringen kon uitdrijven... Het scheen altijd alsof Simson, de vrijbuiter, in waanzin sprak en stamelde, en de zware voetstappen van den reus verklonken soms licht als van een kind. Zoodra hij in onmacht viel, schuimden zijn lippen en brulde Simson onmen-schelijk, van Godsverschijningen ... Hij kreunde en hij zei te worden omslopen door roode schaduwen ... Hij zwoer bij de heilige stamvaderen en hij zei te worden gewurgd door menschdieren, die om hem heen sprongen en dansten en hem verhitten met tooverij... De duivelen, in duisteren spookglans, zogen en plengden zijn donker-dik bloed, bloed des verbonds, gierde hij... en in ruil schonken zij hem verbrijzelende duivelenkracht... en vreeselijke driften ... Want hij slingerde met zijn harige armen, in haat en afschuw alles van zich af... met een donderend geweld, slag op slag, terwijl zijn handen toch leeg waren...