Simson de Godgewijde

258°

wankelen. Hij aarzelde, in pijn en twijfel. Tót een onstuimige, een vreeselijke opwelling Simson doorschokte, een brandende ingeving die hem ophief uit zijn tragische droefenis en onzekerheid. Ja, hij zou zijn half-verstorven volk laten zien hoe een enkele, eenzaam-worstelende, maar Gods-bezielde strijder, altijd weer en weer met gigantische krachten kon blijven vechten tegen vijanden van Jehovah, en tegen uitplonderaars van Abraham's kinderen. Hij zou voor hun vreesblinde oogen, Heere's opdracht volbrengen ...

Beneden hem, in de schaduw-geheimenis van het dalduister, rumoerden en gonsden al onrustiger en benarder, stemmen der hevig-opgewonden menigte. De oudere Judaeërs, eerst half-bedwelmd en onzegbaar aangegrepen door Simson's donderende, toch ironische woede, vreesden een weigering van den Naziraeër om zich aan hunne vijanden uit te leveren. Zij sidderden voor zijn goddelijke geestdrift, zijn goddelijke beschonkenheid, voor een gevecht met den geweldigen reus en voor zijn bovenmenschelijke vernielmacht. Daarom wachtten zij half-bezwijmd, bang-rillend af wat Simson zou besluiten. Alleen vervoerde jongeren, — door het gezag der ouderen bij verzet met den geeseldood bedreigd, — gromden, onverstaanbaar voor Simson, dwepende woorden van vereering naar den Daniet.

— Groote held!

— Uw gestalte, door God gevormd ...