Simson de Godgewijde

256°

Simson had de verachtelijk-laffe mannen van Judaea, — schoon de talrijkste en sterkste stam van al de stammen, — nimmer nog als neerhouwers te hulp geroepen in tijden van benauwenis. Hij hoonde afgoden en zonnepriesteren en versloeg de Philistijnen geheel naar eigen lust en grillige luim. Doch verbijstering, angst en inkrimping-van-macht, veroorzaakte hij altijd onder de krijgshorden van Westjordaan. Zoo hielp Simson Dan en Judaea op eigen wijze. Maar nu hadden de onbesnedenen hem, Simson, onuitsprekelijk gekrenkt; hem ontroofd en omgebracht wat Simson harte-dierbaar was tot het uiterste! Mocht hij zich nu niet star wreken op deze afgodenbastaards die stonken als doode paarden? En moest hij geen tegenbescherming ontvangen van het trouwe-looze volk, waarvoor hij zijn leven wilde geven, ieder uur, als het dat begeerde?

In smartelijke geslagenheid verzonk Simson's gan-sche wezen. Hij weende van binnen, om zulk een overstelpende versmaadheid en om zulk grauw verraad van een uitverkoren volk dat de wet vertrapte. Doch toen overdacht hij zijn eigen offerend voornemen van vroeger, als wreker Gods. Had hij zelf niet grootmoediglijk gewild, indien zijn vergeldende aanvallen en rebellye tegen de Philistijnen gelukten, dat d'onbesnedenen zich nimmer op zijn volk, doch alleen op hém zouden wreken? Had hij niet zelf altijd met rijp overleg en biddend tot het Opperwezen, zonder hoogmoed, ervoor gezorgd dat de Philistijnen