Simson de Godgewijde

241°

sche boert, uw wraak woede;... strooiden wij asch over onze hoofden ...

Simson glimlachte en zacht klonk zijn stem:

— Hoort mij, mannen van Judaea ... Ik deed d'onbesnedenen, Canaanieten en Philistijnsche benden, wat ze mij deden!... Ik zal met steenen steeni-gen!...

Stemmen als stortende geluiden, golfden op- en over malkander, warrelden en scheurden vaneen in de donkere rotsen-daldiepte.

— Hij liegt...

— Neen!... Neen!...

Een Judaeër hief zijn kopergroenen kaftan en scheurde hem aan flarden, terwijl hij rauw jouwde:

— Niet luisteren!... Rebel!

— Rebel... rebel!...

— Laat de doodslaander zwijgen!

— Wij luisteren niet naar een rebel... dien vrouwengek... dien stormwind!...

— Spreken moet de Daniet... heuler met Midian en Moab!. .. Hij is geen rebel!... Hij zal spreken!...

— Spreek!

— Zwijg ... zwijg!. .. Laat hém spreken!

Al woester in de vallei, tierden krijtende stemmen der Judaeërs dooreen. Een jonge, herculische Lechi-tiet, zwaaide een drietandigen krauwel en schreeuwde als een bezetene, tot schrik en ontzetting der broederen:

— Hij is onze richter!...