Simson de Godgewijde

237

Ook déze oude stamelde zoo hevig van angst bij liet opklinken van Simson's stentorisch geluid uit de ■omvlamde spelonke, dat hij zijn zin nauwelijks kon voleindigen.

Toen sprong een derde Judaeër, Aharon, in het dal naast den vlijmen Jehuba en Aben Nadab, met een zwaaiend zwaard waarvan het lemmet bliksemde in d'avondschemer. Aharon kreet rauw en overheftig, met gescheurde driftstem, om zijn benauwing te verbergen:

— Daniet!... Wij zijn in groote menigte opgetrokken ... Daniet... gij, in-den-nacht-geborene ... gij zwijgende en roekelooze, brengt onheil over onze Hebreeuwers!... Gij zijt wel een ondoorgrondelijk iield, zoone Manoach ... gij kunt wel dolle jakhalzen •over brandende akkeren heenjagen ... maar gij zijt ook waanzinnig, bezeten!... Gij weerbarstige, vecht voor een Philistijnsche vrouw die u wordt ontroofd, en om u zelf te wreken, slaat gij met uwe reuzekrachten, schuldeloozen lam en kreupel!... Daarop ״vlucht gij naar dit schrikoord, hier, hoogste spits van heel Canaan en vertoont uw onverschrokken wezen in zwijmend avondrood, als mikpunt aan onze boogschutters ...

Uit de daldiepte klonken verward-oproerige en gramstorige dreigstemmen mee. Vele Judaeërs, onder wapengerammel, de bogen gespannen, de speren opflikkerend, messen en zwaarden getrokken, vielen den Judaeïschen woordvoerder bij en richtten zich

Simsoi:. 16