Simson de Godgewijde

208

VII

Wat Jozua, door hoog-geestelijke gedachten en een verheven godsbewustzijn gesteund, met zijn onver-schrikt geweld-zwaard en zijn krijgsmacht hadjver-drongen onder Canaanietische en donkere onbesne-denen, keerde wéér, als wild gevogelte op een vreemd broed. Het keerde weer, tusschen al de ingeboornen, met ijdele opgetogenheid, uitdagender, bezoedelender en overheerschender. De bloed-vijandschap der teruggrijpers naar heiligen grond en have van voorvaderen, openbaarde zich niet onomwonden meer door uitroeienden tegenoorlog, doch in een weergaloos drenken van ziel en geest der kinderen Israëls, in d'afgodische maagschap der Canaanieten; in een hen-onderdompelen in alvernielende zonde en wellustige hoererij. Israël, in wiens zaad, door goddelijke geheimenis, alle menschengeslachten zouden gezegend worden, hoog-hartiglijk te zien snakken en hunkeren naar hun bliksemende beeltenissen; dit uitverkoren volk, als verbondsbreker in geilheid en ongeloof nederge-bogen voor steengestalten, te zien vergaan in moordende lusten, eigen heilige geloofswetten schendend; dit Jehovah-trotsche volk zich vleeschelijk te zien verzwageren, onder wulpsche bekoringen en verlokkingen, met heidensche vrouwen, mannen en bloedmagen; dit volk bloemkoeken onder de asch gebakken te zien deelen,... dit was de pijnigende