Simson de Godgewijde

66

Woestijnen waren oneindige ruimten van God's hart. Voor hém was alles bezield door Jehovah, door den eeuwig-strengen, den eeuwig-teederen voortbrenger van het geschapene.

Tusschen menschen in, verzonk dit geheimzinnige en huiveringwekkende van het heelal. Tusschen de menschen in, wierd het vrome, Gods-vereerende van zijn toegewijd wezen overfloerst. Maar in de natuur, op bergen, in wouden, in woestijnen en aan zee, greep hij naar de smetteloosheid van zijn eenzaamheids-geluk terug. Daarmee naar zijn gelofte-vroomheid, naar zijn aanbidding voor den Eeuwige en zijn oerwil: recht te spreken tegen de Philistijnen. Het door-de-lucht-klievende vuur van den bliksem schroeide zijn oogen en hij bleef, — sidderend voor dit toornlicht Gods, — als een kind, roereloos er naar uitstaren. Het ratelend donderen was hem Jehovah's stemme, als een uitbarsting van duizenden strafgerichten over het echo-kaatsend gebergte en d'afgronden volbracht. Het zacht-vurige schijnsel van den regenboog, zoo schoon in zijn tooverige verven, bestaarde hij als een teeken van Jehovah, dat geen zondvloed d'aarde meer stormend zou overschuimen. Als Simson de zon zag rijzen in de hemelen, knielde hij bevend neer voor den Schepper, voor de verborgenheid der waereldorde, en bad hij zonder offer. Niets in het leven bleef hem, enkeling, dan nog raadsel of twijfel. Hij hoorde alderlei vogelen, jubelgeklank van de lente, en hij aanzag den bloesembloei als God's vreugde. Hij begreep alles en