Simson de Godgewijde

149

hoe zij een Godsman kwelt, uw kind, in heftigen zielestrijd, toch gezegend door Jehovah!... Ook Zore?.h wordt mij een stad der begrafenis ...

Het hielp niet of Simson den Almachtige had gebeden hém, Zijn knecht, van haar doembare gedachtenis te verzadigen. Ay,... hij met zijn hartstochtelijke wanhoop raakte verward in deze vrouwelijke ziel, die honing uit bloesemen en bloemen zoog en al kwetterend gif terugspuwde; die hem liet gaan tusschen distelen en doornen. Nu had hij in over-ijver zich onstuimiglijk gewroken op de dertig ronkende, uit landspel-feestgedrang jouwend-toeschietende As-kalonieten, ze geranseld tot zij bloed braakten en Zielloos neerstortten op puinheuvelen en nabij de kust. Doch zijn eigen aanval en krijgsgeluk hekelde Simson uit de pikdonkere diepte van zijn afschuw, als verwoede, tergende wreedheid; bekeek hij zelf gelijk de dwaze drift van een gekrenkten doodslaander. Zijn krachten als een wervelwind losbrekend, waren voor hem, Naziraeër, slechts geschenk van den Heere en eerde hij alleen als bezit van den Eeuwige, in zijn dienst gebruikt. De Philistijnen, aartsvreemdelingen uit Caphtor, verdwaasde wijsteenen-kussers en hoogten-offeraars aan aardgoden, beefden weer voor den aanstormenden tuchtiger uit Dan, wien een staart-zwiepende leeuw tegenbrulde en dien hij vaneen-scheurde als een geitenbokje. Zij sidderden voor de omknelling zijner verschrikkelijke wurghanden, voor den heldenklank van zijn naam en zijn reuzengedaante