Simson de Godgewijde

131

drift en zijn schroeiend verlangen ontmenschelijkten heel zijn gewijde natuur en uitverkorenheid. Die bruisende orkaan in zijn ziel, die verterende hitte

plots, dat razende vuur, hoe het te temmen, hoe het te blusschen, hoe het uit te dooven?... Hij kreunde in zichzelf, hij sterk-zwakke. Want sluwe verlokking, misleiding en snerpend bedrog waren Simson's kinderziel vreemd. Hij begreep de zoete wurging der vrouwen niet, noch haar geluk noch haar verlept begeeren. D'Eeuwige zou hij smeeken om bijstand, om verheldering van inzicht, in het bedriege-lijke hart van deze schepselen. Want zijn Sichema had hem verraden.

In ontembare woede trok hij naar de kust, naar Askalon, op een dag dat er feestrumoer klonk in de zee-stad en groote zwarte honden oorverdoovend blaften tusschen de beschonkenen. Droeve wolken dreven in regengrauwe lucht voorbij. Heilige aandrift overrompelde Simson en hij voelde zichzelf in de macht van een bovenmenschelijke vernielzucht.

Op den weg van Askalon naar Zoreah, terugkeerende langs bloeiende terebinthen, pistacie's en geurzoete weilanden waar groepen roodgevlekte koeien saam-scholen in onweerduister, ontmoette hij een troep joelende, feestvierende Philistijnen die hem in ronkende taal beschimpten, dollekers-vruchten nagooiden en den Richteren-Daniet smaadden! Onder het geweld van zijn schuimende drift en vervoering, versloeg