Simson de Godgewijde

129

voor zijn zinnen, maar ook grillige wind, vlagen hagel en sneeuw van de bergen. In haar loste zijn vreemde, zoete en dringende verwarring van lente-verlangen op.

En al zijn rust keerde weer naast deze maagd, al doolde hij ook af tot de snikhitte van het Jordaandal. Zoo, in vervoering en kinderlijke begoocheling had hij zich overgegeven aan haar bedwelmende lusten en aan de verheerlijkende koestering van haar zorgen voor zijn welzijn... Maar toch bleef hij zijn verachting voor haar stamgenooten uitspreken... al verzweeg hij Sichema het beschaduwd geheim van zijn roeping. Want den donder van God's stem aanhoorde Simson op het Hermon-gebergte, in de draaikolken van de Jordaan, achter oeverriet en kreupelbos-schen, waar leeuwen brulden en panthers slopen, even vroom als aan de westelijke kustvlakte, wijl de Eeuwige zijn Majesteit boven aarde en hemelen had gesteld.

Soms scheen Sichema te beven voor zijn boven-menschelijk-ontroerd uitstaren naar ongeziene verten, maar dan ineen, als ze sprak, brak de strakke geheimzinnigheid van zijn betooverden blik en bezag hij haar Zoo rein van teederheid, zoo zacht en bijna beschroomd dat zij twijfelde of het dezelfde man was: de geweldige, de woesteling uit het erflot Dan, de Hebreeuwsche reus in zijn scharlaken mantelrok, halfnaakt,... en d'aanbiddende en schamele bestaarder van haar maagdelijk wezentje ...