Simson de Godgewijde

128

voor zijn argeloos-gulzig verlangen. En toch hunkerde Sichema naar de hand van een held, gelijk de gracelijke dochteren van Dan en Judaea,... terwijl hun lippen zich verfden met het bloed van de granaat en hunne oogen gloeiden als gouden abrikozen. Toen, voor het eerst, hoorde hij Sichema's zoele, dansende stem met vleiende aanspelingen op zijn alkracht en zijn moed. Hij, kuische Nazir, duizelde en in zijn hart joeg liefde-razernij. Haar lonkende en heimelijke oogen-scherts begreep hij niet. Besmette hij zich met zonde door dat stil-zwelgende begeeren, door dien zinnenroes? Betooverde zij zijn hunkerend mannen-wezen niet met de geheimzinnige macht van den boozen blik, die donker uitstraalde en armen en beenen verlamde? Neen, het Opperwezen zelf liet het vurige geweld van zijn hartstocht over hem heendreunen. Hij kreunde en smachtte ... en hij bad tot God in de stilte, rondom de wijnbergen van Thimnatha, tusschen het blij geblaat van Paasch-lammeren en het purperen bloemenbloeien. En hij kuste Sichema's granaatrooden meisjesmond zoet en in zelfvergetelheid. En hij hoorde haar dartel, spotziek, luimig en uittartend, als een springspel van den regen op een blikken plaat. Doch hij, in goedhartig geloof, naderde haar gelijk een oprecht kind. En haar liefde-lokstem bleef zingen aan zijn oor, dagen lang, en de woeste glimp van haar oogen bleef lichten voor zijn aangezicht. En hij kon er zijn verlangende wezen niet mee verzadigen. Zij was het zoele getij en het lentegeheim