Simson de Godgewijde

126

zwoele granaatbloemen of goudgele, jonge druiventrossen die zacht geurden. En Simson had gestreden tegen zinnelijk, bang geluk, met saamgeperste lippen. Voorbij was hij gegaan, als een deemoedige, schuchter en ontdaan, de ongesluierde vrouwen van zijn land; de schoonoogige spinsters met de flonkerende neusringen; de rank-wiegelende tweernsters. Zij zwierven overal rond nabij de achteruitslaande ploegrunderen en tusschen het koorn, en zij aanbaden zijn gewelds-vuist, zijn roofdieren-kracht. Simson sprak bedeesd met de vrouwen van zijn stam en durfde ze nauwelijks de oogen ingluren. Want hij, onwetende en diep-ver-legene, wat voelde hij van liefde, van teederheid en zwoele vrijage, hij Godgewijde, wreker van Israël, gebonden aan zijn heilige gelofte van afzondering en kuischheid? Een vrouwenhart klopte heel anders dan een mannenhart.

Toen plots, was hem Sichema in zweefgang verschenen, te Thimnath, verblindend als een rimmon-in-bloei, zacht kauwend op groenen hennep. Hij hoorde de Bath-Köl, den heiligen weergalm, de echostem van een openbarende Godsspraak ... En het was hem alsof hij het uittartend en lokkend gelaat van Asthoreth zelve in de half-bezwijmde oogen staarde. Hij zag haar mond, haar handen, haar slanke, hinde-lenige meisjesgestalte in het wit, onder een sittimboom en hij voelde zich sprakeloos aan haar overgeleverd. O, zij lonkte en huppelde en speelde los-zwierig en nukkig met al haar cieradiën. Zij sprong als een vluchtende gazella en zij.