Geschreven Portretten

212

verergerde het zijn smartelijken haat en zijn zwartgalligheid.

Sluyters weet wat zelfstandig werken is, wijl hij dè en zijn techniek beheerscht. Hij heeft zich een zelfstandige techniek geschapen, een, geheel in zijn wezen wortelend. Als teekenaar is hij de meerdere zelfs van zéér knappe jongeren. Het wrangste sarcasme punt hij in de lijn, en zijn bitterste schimp-gevoelens leeft hij er in uit. — Zijn uitdrukkingsmacht als teekenaar is 't grootst, als hij niéts van zijn felle en bijtende ironie hoeft te verbergen niets van zijn zwartgalligen ontgoochelingshartstocht. Hij heeft prachtige teekeningen, geheel gaaf in hun vlijmende verbittering. Met wortelharige fijnheid zet hij, schamper, de ielste kras, de snijdendste gelaats-groef, en zooals een spitstongige giftslang, met geheel beheerschte kronkel-bewegingen, zijn rekken en weer inkrimpen regelt naar den gang van zijn prooi, zoo regelt deze teekenaar zijn hand naar zijn impulsies, als hij, op gansch andere wijze dan kunstenaars rónd hem, kindergezichtjes bekijkt, en van die onuitgegroeide mombak-kesjes gelaatsuitdrukkingen afleest, oogstaringen ontdekt, zoo vreemd, zoo bijna satanisch, dat ge er even van huivert. — Wat ziet hij al niet in den schedelbouw van een zuigeling voor knobbelige lijnen ? En hoe daemonisch is 't verschrompelingssnuitje van dat bloederige wichtje,