De Jordaan, Manus Peet

ZEVENTIENDE HOOFDSTUK.

I

Manus de twijfelaar, weer terug in de eenzaamheid.

Manus Peet had nog tweemaal Frans Leerlap 's avonds aan huis opgezocht. Eén keer ontmoette hij, tegen scheemring, Corry bij de duiven op het duistere plaatsje. Hij rookte pijp en sigaar tegelijk! Zoo een dubbelzinnige kwast! Hij leek wel van plan haar een beetje plagerig te sarren met de opzetteu-gel,... maar Corry was van een vreemde, bijna dreigendstille vijandelijkheid tegenover Peet gebleven. Zij sprak hem nauwelijks toe en als de meid iets zei, dan smeet zij er een woord van hatelijke scherpte tusschen. Dat klonk heel niet uit een heldere keel. Even morde Manus van binnen: jij blaft... ik bijt!... Doch dadelijk ontzonk hem alle strijdlust. Laat haar gedijen, de deern,... al voelde hij zich als een opgepoetst vrijertje, er bedremmeld en schuw onder worden. Natuurlijk een gevolg van haar laatsten tocht naar het stikdonkere Jaagpad. Toch had Manus zich op zoo felle, negeerende vijandelijkheid niet kunnen voorbereiden. Zelfs Nel bemerkte Corry's hooghartig zwijgen of haar giftig-snerpende uitvallen.

— Jovene ... jovene allemaal!.., zuchtte Bad-Aap.