De Jordaan, Manus Peet

5o8

Toen was Manus maar gauw met Jan meegeloopen naar een protest-vergadering in den Jordaan, waar hij een anarchist hoorde spotten:

— Ik rentenier teugeswoordig ... geleerd van Jetje Holst!

Na dit bezoek bij Nel, was er niets meer in hem over dan een vage weemoed en een angstig luisteren naar zijn eigen wroetende stem, die hem zei: Corry ben je voor goed kwijt! Juist dié kwelgedachte bracht Manus een vernielende wanhoops-smart en gaf hem tegelijkertijd toch een soort van droef ver-lossingsgevoel. Nu zat Peet weer in de avondstilte op zijn Jaagpad-vlierinkje, gelukkig in zijn zoete eer ;aamheid, vóór het open raampje en tuurde hij over de zerkjes. Er ging geen zuchtje wind. De droge daghette schroeide nog na over het kerkhofje en over de afgezengde landerijen van den Sloter-straatweg. Zelfs van de Schinkelvaart kwam geen waterkoelte wuiven. De nacht-nawarmte was nog b ׳ eischer dan de zeng-hitte van den zonnedag.

Manus Peet voelde zich weer ontspoord. Er was opnieuw een schrikkelijke weifeling in hem aangevangen om en over alles. Zou een mensch dan nooit, zonder zelfbedrog en listige misleiding van anderen, eenige innerlijke vastheid kunnen behouden over den aard der dingen? Wat bleek er gebeurd met hem en met Corry? De meid had hem opgezocht en oplossing van Manus verwacht, omtrent haar en Mooie Karei. Hij kón niet troosten, die uren! Haar komst en haar weggaan hadden Peet even hevig geschokt. Toch was hij de ellende te boven geworsteld in een wreed sarcasme en met een spottende zelf-havening. Maar de Goudsbloemdwarsstraat had hij om haar bezocht. In schijn om Frans, om Jan, om Nel, om Bromtol, om de lieve vogels en beesten ... in wezen om haar, om Corry alleen. Toén, dat eene ontmoetinkje op het trieste plaatsje bij de koerende duiven, waar zij hem weer beleedigde met haar oude, kervende minachting en hoon. Wind was het begin ... wind was het eind! Maar ook deze krenking had Manus genegeerd en zich met hartstocht weer geworpen op den strijd in