5o6
vinger en duim nam, ensoofoorts ... ensoofoorts ... Oele!
Toen verdoofde het geraas Zuurbier's stem. Tót hij den ״Vrije Socialisten"-verkooper weer hoorde uitschreeuwen:
— Dan bin je 'n reuseslijmert!
— Nog nie meneer de Prefester ... maar ik hoop 't door uwe steun en recommandatie te worden.
De spotzuchtige en humoristische Zuurbier, alles offerend voor het behoud van zijn „persoonlijke vrijheid", bekeek den luisterkring met ironische overmacht. Vlak naast hem stonden de anarchisten, grondwerker Broersma en Jo de Haas, die Zuurbier zouden aflossen als hij „bekaf" raakte. Hij poekelde labe. Dan sprong Broersma bij, een arbeider met norsche kracht in de oogen en een toch rustige welsprekendheid, of Jo de Haas, een jeugdig kamper, overtuigend, heel gevat,scherp en oproerig. Maar Bromtolletje moest niks hebben van ... de „polletiek". Hoog klom hij in een boom en daar zocht hij naar den kleinen Manus en zijn gelen kop, weggedrongen tusschen al die poeke-laars. Potdomme ... ze hinge temeê op zijn bochel. En oolijk, uit de takken, riep hij:
— Aume ... aume ... ikke aume!
Maar oome Manus was aan het „debetteire" ... want Bromtol zag niets anders, bij wijze van herkenning en van groet, dan de hand van Peet boven de menschengroep uitsteken en plots hoorde hij schaterlachen om wat aume Bochel in het midden bracht. En toch moest Bromtol Aume Manus hebben, dien kruif.
Het was heel gauw Hartjesdag en hij had poen noodig voor zijn sissers en gouden vuurregens, zijn voetzoekers en klappers, en zijn groote zonnen vooral. En er was niemand die zoo diep-gul in zijn zak greep als Aume Manus.
Tegen den avond lei de hitte grauw en droog te trillen over de Amstelveld-stalletjes. En doodvermoeid keerde Frans Scheendert met zijn kar en beesten terug, terwijl de onverlep-bare Bromtol aan zijn zijde, bazig en brutaal, Eenpoot en den knecht met bedil en komische vloeken in het gareel schold, tot vóór het asyl in de al donkerende Goudsbloemdwarsstraat.
Poekelde labe; sprak zoo veel. — Kruif; blufferig heertje.