De Jordaan, Manus Peet

5° 3

gedraaid. Het kereltje keurde als de beste kenner, pluim, vlerkjes en pooten.

— Kijk ereis effetjes, dat pluim glanse, enne ... de neusvleugels soo wit as ... as krijt!

O, gemoedereerd sprak dat baasje over de heldere kiekers van de goeie duiven.

— Sie je ... as die beslage binne ... binne se niks!... De lampies frisch in de kop ... dan binne se kerngesond ... tel maar de veere op de vlerrekies!

Maar zijn lach bleef grommen in zijn keel. Want diezelfde duiven had hij nou al meermalen verkocht. Telkens, na weken, ontvluchtten ze de nieuwe eigenaars, om parmantig hier, op het oude tilletje bij den kleinen duivenmelker terug te keeren. Want daar waren ze uit het broed-ei gekropen als akelige gedrochtjes. Vooral de Moorkoptuimelaar bleef roerend hok-trouw. En dan verkocht Bromtolletje ze weer opnieuw aan andere gawwers, die ook geen sjoege opzichtens duiven hadden; soms tot vier, vijf keer toe. Het was eigenlijk een haaie gemee-nigheid vond Frans, maar Bromtol verklaarde met het aller-onnoozelste gezicht van de wereld, dat hij ze niet terugfloot als ze ״gonge duikele" en dat hij de schachten toch niet afmerken kon met den naam van die kinkels.

Tjonge, tjonge, wat stong Manus verleje week te gapen voor die goudvinkduiven. Dat was nou net of je een stuk kristal in de zon hield en er dan allemaal vlampijltjes uit wégschoten. Voor dit beest en voor de Vuurduif kon Frans vragen wat hij wou. Eén had de gele bekzwam,... moest hij afzonderen op het plaatsje bij zich thuis. Zijn krop zwol als een doedel. Hij stond temeê te sterven op de til. Eigenlijk had Frans hem direct moeten afmaken, maar hij wou het toch nog eens uit goeiigheid probeeren, al was het zoo besmettelijk als de pest. Nou gaf hij het beest maar lucht, lucht en nog maar eens lucht; misschien werd het weer immes. Natuurlijk kwam het van een veel te dicht-bevolkt slag. Het was zoo doodjammer. Want het mócht een prachtdier hieten. Vandaag moest hij tien Capucijnertjes

Gawwers: hier, handelaars.