De Jordaan, Manus Peet

504

met holle ruggetjes afleveren; met staartjes zoo wit als licht. En ook die twee Kroonduiven gingen vanmiddag weg, in een volière aan de Koninginnelaan.

Tjonge, tjonge wat een bazen ... temeê kleine eendjes met rooje pooten. Dat die vent nou niet gelooven wou, dat se 's middags gonge tukke ... en alleen 's morreges en 's avonds lekker fladderde, soo hoog ... soo hoog ... bove 't kroontje van de Westertore ... en dan ineen in de blauwe lucht stilstonge als witte koldertjes. Kijk die mooie pronker, die Pauwstaart daar... die bracht de heele boel in bereddering. Wat een zenuwachtige druktemaker was dat toch! Alleen die blauwe Dragonder, die liet zich niet wegdringen door hem. Kijk hem maar eens rechtop gaan. Hij liet ze allemaal voor zich aanslaan, as ze voorbijstapten, of pik,... daar gong de kwaadaardige snavel. Gut gut, wat kon hij vuil kijken met zijn fel-roode oogen. Het witte, ongekuifde kalotje kroop angstig voor hem weg ...

Bromtolletje kwam ruw inbonkeren op zijn klompen;

— Fader... me binne soo ver... de kar is kits, op een teug na!

Frans schrok. O ja, de markt!

Hij gaf zijn duiven nog wat voer, inspecteerde de vogels en zag met benauwing naar zijn schaarsche vischjes, die in de stikhitte nu zwijmden of half te sterven leien. Den grooten kater van Nel, die weer ingeslopen was, joeg Frans weg en triest sloot hij het klappertje af. Toen, met een traag gebaar van onderworpenheid, volgde hij Dirkje.

II

Marktdag.

Op het blakerende Amstelveld was Bromtolletje in zijn element. De gouden gloeihitte scheen hem nauw te deeren. Zoodra zij hun standplaats, naar den kant van de Utrecht-