5o2
met zijn verbluffend koperbrons nekkie ... als ie maar effetjes zich keerde of wendde ... was ook een lief dier. En kijk, die zuiver Witte met zijn sneeuwval van veertjes ... zoo iets moois zag־ie zelden. En die purpersteert mit zijn pauwglanzige kop, had geklapwiekt op de hand van Corry. Zij had hem wel zoo levend op haar hoed willen binden. Dat zag Frans wel... al zong zij Manus na:
— Jare komme ... en jare gonge.
Je kon je ook gewoonweg niet inhouwe bij al dat geglans door mekaar, bij de lichte en donkere paren. Die Florentijner leek teméé een zwaan... zoo kedin golfde zijn borst vooruit. Hij stak zóó hoog zijn krop dat hij bijna achterom viel. Alleen jammer dat zijn morellen vleeschkleurig waren. Jammer ... moste de tint van de pluim hebbe gehad ... was d'r kedin! En die Paap met zijn betrokken tronie en zijn schrille oogen, stond weer te bidden vlak met zijn knar tegen den Dragonder aan, die al maar zijn jodenwratten aan het korfvlechtsel jeukte. Wat een zenuwelijjer! Van die Muskaatduif had Frans heele-maal niet terug. Dat was nou enkel één gouwe en violette vlam en goudrood geschitter van onderveertjes, die je verblindden. En die halsies ... die purperhalsies ware gewoonweg om te zoene ... stuk voor stuk. Hoor hem brommen, net of er een bronzen pot te zingen stond___En die Volborst mit zijn slabbetje van blauwwit en goudgroen ... het leek teméé te trillen onder zijn snavel. Om die pracht van hun kleertjes hadden de siervogels al hun waarde.
Plots schoot Frans in een lach ... o, die grapjasserij van Bromtolletje. Die had nou heelemaal op zijn eigen houtje, heel hoog op het dak, een tilletje met afgerichte vluchtduiven. Nog lest had hij aan een paar provinciepummels een slinkvliegertje, een meeuw en een moorkop in de handen gestopt. Het pracht-meeuwtje met zijn groote bef en zijn guitige kapje keek zijn nieuwe eigenaars verbluft aan en Bromtolletje bromde iets diep in zijn keel. Hij had de goosers de gewelfde borst laten zien, het gladde koppetje laten bewonderen en de witte nebben toe-
Goosers: kerels.