De Jordaan, Manus Peet

514

Telkens wanneer Frans in zijn winkeltje boven stond, voor de siervogels en visschen, stapte hij het eerst naar zijn keurkorps van uitgelezen prachtduiven. Het was een collectie zooals geen enkele collega bezat. De dekliefhebbers in den Jordaan hielden niet eens meer sierduiven. Er uit was de fut, al jaren! Uit de heele wijde wereld zat hier een troep bij elkaar gehurkt, van het allerpuurste ras. Frans kon zijn eigen verbazing niet op, over zoo iets moois. Hij verlustigde zich Zoetjes aan de zuivere fijnheid van de teekeningen en de kleur op vleugels, op hals en staartje. Geen valsch veertje schoof erdoor. Die Blondinetjes waren gewoonweg om te stelen ... en die Kroppers stapten óók prachtig. En kijk nou ereis dat uitgerekte groenzwarte halsje glinsteren van die Eksterdoffer naast die Lachduif. Voor de goksie zou hij dat kwattaboertje eens fluiten. Zou je hem schijnheilig zien oploeren met zijn parelkiekers. Kom, kom ekstertje, hokduifje... til je eige nou nie soo hoog ... want soo misselijk binne de andere ook nie. En kijk me nou eens dat Capucijnertje, mit dat groosige brille-knijpertje bofe se snafel; wat een driftkop ... een ratjetoe-slikker. Dat was nou een gehaaid wijfje, dat zich vuriger opdrong aan haar doffer dan deze ooit deed aan een duif. En die rooie Tuimelaar, die Engelschman, leek nou precies, soo besije gesien, op Kikkie Vlaggestok, als die lag te kevere mit se gesicht in de erwte. Maar wat een vleugeltjes had dat gaaike ... As die in de zon, op het rik of voor het vlieggat, ermee zat te trillen, dan was het net een brokje regenboog. En die blauwe Kropper was nou een echte ruziezoeker ... een slordige Jor-daanklant. As-tie maar nie afpeigerde mit sijn jichtpoot. Hij pikte aldoor tegen die Boecharijsche trommeldoffer... die ook al zijn trots in zijn wrattenkop stak. In zijn halskraag leek dan ook precies een krans van gouden droppeltjes te fonkelen. En die wilde Manenduif, die kloek-stappende roodpoot leek ook niet mis! Net de kleuren van een opgegraven flesch... Een en al goudglans en metaalgroen om zijn nek. En hoe fijntjes binne zijn veerzoompjes geteekend ... Maar de Zilverblauwe

Voorde goksie: voor de grap.— Keveren :dutten. —Afpeigeren :sterven