De Jordaan, Manus Peet

5oo

Een toer was het, ze allen in het leven te houden. Maar het kon nét met het voer en dat lapte Bromtol geklof •

De jongens gierden woest, toen Dirk ook met een grauw-rossigen klapperrat in een kooitje, naar voren schoof. Het kaal־ staartige beestje was doodmak en vrat uit zijn hand, terwijl zijn klare oogjes lichtten van verstand.

— Koest... koest!... riep Bromtolletje dreigend met een stok naar de doltierende honden tusschen de kar en de achterblijvende blaffers in het duistere hol.

Eenpoot scharrelde weer met het petroleumlampje onder de kelderbalken. De waaksche buldog blafte als een razende. Weer dook Bromtol met een zwarten zangspreeuw óp uit het asyl en smakte dien boven de kippenkorven. Hoog zong zijn stem óver het lawaai heen:

— Sang gegarandeird ... feur 't leife wort nie ingestaan!

Een zweeterige juffrouw uit de Boomstraat kwam huilerig

een hondje ruilen, óf eischte haar geld terug. Het beest zat dik onder de vlooien en luizen. Zij vroeg naar Frans, maar Bromtolletje scheepte haar af.

— Ga weg tantemins ... of me pakke je mei in op de kar!

— Seg leileke brulaap ... in sou'n hitte is 't gein lolletje!... schreeuwde zij terug.

— Opsijmins!ikhebjelief...maarikhebjeliefer nie!... Set je haar in 'n knotje en boen je nek mit gloor en gaan 'n dienst soeke!...

— Leirlap!... Leirlap!... kreet de zweeterige juffrouw naar Frans.

— Opsij mins, iskedidder,... of je gaant 'r onder de molm en 't sand ... lachte Bromtol met lage mannenstem ... Wie komp 'r nou op Maandag-mart-morrege huile? ... Knudde!

De vrouw jouwde giftig:

— Da vuile gedierte!...

— Ein lepel tereline,... onderbrak Bromtol... enne 't hondje mit se basin binne me d'r fan d'r flauje of!

Ook Eenpoot, die met een zwaren bak molm kwam aansjouwen, joeg het ״vrouwmins" den kelder uit.

Iskedidder: niksnut,