De Jordaan, Manus Peet

493

kleine van het bed, ging toen weer zitten en liet het wicht onder allerlei koesterende verwenwoordjes dansen op haar knie. In-tusschen gluurde zij rond. Lijmerig vroeg zij Nel:

— Wat hê jij 'n fijne fetrages an je potte-fesee-deure hange!

— Niks fijner as ik gewend bin,... weerde Nel quasi-hoog-hartig af.

— Soo,... schamperde Neel,... da wast nie in ieders hoffie.

Manus gekscheerde weer mee, — terwijl het kind op Neel's

knie plotseling had opgehouden te huilen, — over de fijnheid van het heele huis. Wijzend naar Frans viel hij uit:

— Kijk je broer ... die bierspons, die sitter an 'n pure Merie-Antenettetafel... 'n meubelstuk van de rijkdom.

— Merie Antenette? ... lachte Neel, terwijl zij telkens het kleintje moederlijk-innig en hartstochtelijk zoende op het weeke mondje.

— Ja,... snauwde Jan driftig,... die koningin van 't schavot l

Groot en mager dook Nel weer uit het keukentje de kamer in.

— Ik heb auk nog 'n afgepast gerdijn gekocht... Mö jij 't oferneme Neel?

— Ikke? ... zong Neel Burk onthutst,... ik kan kwalik néme as 'k niks ófer heb!

Doch ineen weer vol aandacht naar het dansende kleintje op haar schoot, sprak zij door, alsof haar schoonzuster niets gevraagd had:

— Gut-gut... wS lijkt di grommetje tug op Corry ... Die is om soo te segge ... soo kloek en leifedig uit 'r smoelement gesneje ... mit rijm en spreuk!

Nel kreeg een schok van geluk en angst tegelijk. Zij hoorde nooit graag over Corry spreken. Daarom gooide zij het dadelijk weer over den ouden boeg: het afgepaste gordijn.

— Sie je Neel... 't maakt me hok soo donker ... soo donker as de hel... Je mag 'm hebbe feur drie pieke.

Manus uit zijn hoekje, loerde naar het plaatsje, omdat hij plotseling achter de schemergroene goudvisschenflesch, het