De Jordaan, Manus Peet

492

schellevisch ... 'n aar bot... se gestoelte, siet ufes, ... in 't haugkaur!... en ikke ... ikke ... breng 'm alleinig klappe.

— Soo'n gekreukelde krant,... schold Nel proestend. Neel lachte schuddend, op haar mand wijdbeens gezeten

mee en veegde telkens korzelig de slordig-blonde haren van haar voorhoofd weg.

— Kijk Bad-Aap lurreke ... pas op ... aars breekt je pijp!

— Ik lurk en smook, besuinblaser,... en jij broeit appies uit. Neei's helle blauwe oogen vonkten van plaagzucht.

— Was d'r je vaar nie pelier, Manus?

— Juust... en ikke bin affekaat... blijft in de femilie ... twee plukkers!

Neel schaterde als een lachvogel.

Plots vroeg zij Jan of hij nog geen werk had.

— Alleen roggebrood mit armoe,... antwoordde Manus voor hem.

— Misschien word ik loopknecht in 'n schoenegriebes,... Zei Jan droog.

— Dan ... dan,.., gierde Neel,... erf je de puiste van Grien Osselap ... de schoenmaker van de Lindestraat... of van Malle Hannie, de koffiebaas het pootje ... Wa jij Frans?.. Of hê je weer je asyltje ingeslikt, gebroerte? Kom Leerlap ... kan je geen rege uit je gebroke paut f'rspelle ... 't is zoo afge-donders heet!

Frans had zijn laatste korst naar binnen gewerkt, traag en moeizaam. Verbaasd keek hij naar zijn uitgelaten zuster, die onder haar stoeische jool zeker weer een hoop ellende den nek omdraaide; maar nóg benauwder naar het vergulde klokje. Hij stotterde schuw een verweer in jammertoon.

— Die blèrt, al slaan je 'm mit stokke,... gekscheerde Neel. Nel liep in-en-uit het keukentje en morrelde wat aan de

koperen knoppen van het fornuis. Neel slurpte zoet het bakje troost, dat Nel haar plomp, zonder schoteltje, had voorgezet.

De kleine op het bed huilde zich schier te barsten. Neel kon het niet langer kroppen. Zij sprong op van haar mand, nam de

Bazuinblazer: iemand met bolle wangen.