De Jordaan, Manus Peet

494

droeve gekoer van tortels in hooge manden hoorde. Er waren overal verdiepinkjes en loopplankjes in aangebracht en uit alle holletjes klonk het zachte treur-schreien.

— Daar hê je die treiters weer!... vloekte Nel wreed en woedend.

— Te ... te ... te ... temperde Neel.

— Wat te-te-te?!... as-ie se hep geboend, kleefe se kleviere as vliegepepier!

Frans schrikte op en liep ineengeschrompeld en onvertroos-telijk naar voren.

Maar Nel raasde hem na:

— Gane die ellendelinge nou nóg nie na je Toevlucht?

Ook Jan sprong overeind.

Allejezus, hij kon zijn vader wel door elkaar rammelen, die doodeter! Zou hij nou nooit eens in verzet uitbarsten tegen deze tyrannische scheldmoeder? Wat een lammenadige, olmse meeligerd.

Nel snauwde den druilerigen sul af zooals zij haar stamelend Jaapje in een hoek stofferde. Neen, Jan hield heelemaal niet van zijn vader, van dien weeken, inschikkelijken zeurpiet. Maar om een volwassen kerel zoo schuwbarig te kijk te zetten, waar vreemden bij waren,... het was om bloed te spuwen.

Frans keerde alweer van zijn angstig loopje naar de voorkamer terug, terwijl alleen zijn oogwimpers beefden.

Schichtig en benauwd keek hij naar de kooien en duiven-manden op het plaatsje, doch hij gaf kijvende Nel geen asem.

— Haur je nie, natte sok? ... sieke big? ... schimpte Nel.

Trillerig en bang klonk eindelijk het zachte antwoord,...

dat ze vanavond weggingen.

— 't Is je geraje, knoedelhert!

Neel kookte van woede.

— Geef mijn maar rijst, stamelde Neel onthutst.

— Mit'gummiehakke? tante Nel.

— Gut mins ... jij hep me broer lief as 'n oud paard se moêr! Bind 'm de keel toe, is ie uit se lijje!

— Nou... stoof Nel op,... die treurenis wil ik nie onder me dak!

Olmse meeligerd; aftandsche stakkert.— Oeef mijn maar rijst :ik lustniet.