De Jordaan, Manus Peet

491

Manus lachte en Neel schaterde.

— Hij seit wat, de bobbert! hahaha!... maak spaasie, val effe neer, of sluit je spongat!

Ruw trok zij haar hei-witte stukkejak over de borsten saam. Op haar kraakmand zittend, riep zij Nel naar het duistere keukentje vroolijk gedag.

— Hê je nog 'n bakkie feur me ... op dank- en beêjedag Nel?

Boven haar gootsteentje sloot Nel de kletterende kraan. Want

zij hoorde maar half.

— Wa? ... Wa? ... Watte? ... heeregut... ik stotter as me keirel!

—Wa sou 't,... lachte Neel Burk... da merk je tug alleini ga-je spreekt... ikke vraag of je nog 'n bakkie overhep feur de heire?

— Ga nou gauw 't majem in ... pollepel... je bint hier nie op 't Kuipersgrachie!

— Of ik 't weit!... knudde... jij wort soo gierig, jij freet je eige asem op!

— O soo!... viel Nel goedig weer bij,... ik docht net om je ... en 3-je fan de dufel spreekt sie je se saat!

Neel terugspottend, met stemverheffing, draaide af:

— Ikke bin hier bij Franciscus Huwebertus Wilhellemus Scheendert... impetéur en fokker van rasbeeste ... asmede fan pappegaaie... bekraund mit de eirste weireldprijs van Perijs!

Nel zuchtte:

— Neem je broer maar in de maling!

— Seg duufelsbandsterop 'n potterekkie,.. .schertste Manus.

Maar snel wendde Neel zich naar hem om:

— Seg jij maar niks en la jij je baardje koolteire Bochel... me broer is tug maar 'n kind op leiftijd!

— 'n Fotsekratser as ik, foos niese ... antwoordde Manus rap,... hep d'r alleen maar 'n peere-steeltje onder se kin hange.

Jan en de twee vrouwen schaterden.

— Wat 'n kast!... gierde Neel... Gaan d'rdannoglieferst een pakke op de lat mit mijn keirel... wat jij Nel? Mijn kei-rel... 't is kepleet kemiek ... Dié brengt 'm aal... gtinne

Spongat: groote mond — Val effe neer: ga zitten. — Duufelsbandster: duivelsbanster. — Foos niese: slechte, aanhalige meid.