De Jordaan, Manus Peet

490

— Nou״, effe bedaard juffrouw!... geen mammeluk voor niks. ... Ikke zeg: de zatte komme de hongerige niet te geloofe!...

— Watte?

Manus temperde:

— Jij heb soovéél kriebelhaar onder je neus... ikke heb toch zelf gezien wat-ie omhande heb ... voor hem staat: toch ook nie geschreve: ses dage luiere en de sevende ruste!

— Juust,... spotte Nel nijdig,... hij is soo gaaf as 'n klontje... Maar ga jij maar soep lepele ... in de gaarkeuke ... dat seg ikke!

Frans at stil, schuw zijn boterham met worst, slikte moeilijk iets weg en plots werd alles in zijn gezicht droefnis en meewarigheid. Onderworpener van stem dan zij wilde, erkende Nel:

— Me scheenbeen jeukt... ik vlieg tege alles op f'ndaag!

Haar kindje lag op het bed te krijten, wreed en scheurend.

Nel had geen zog voor het ventje. Ook dit maakte haar doldriftig en rampzalig. Zoo iets was haar nog nooit overkomen,... een kind met lauwe nummerfleschjes opfokken! Nou, na een maand, had zij geen voedsel meer voor haar eigen wicht. Onder scheidtermen verdrong zij haar smart.

Weer scharrelde zij in haar donker keukentje rond. Nou had zij al ruzie gehad met Frans, ruzie met Jan en ruzie met Manus, en nóg kon zij haar „grant" niet ophalen; haar wrok niet koelen. Een heete beving joeg haar door de kloppende polsen en zij had een gevoel alsof zij een toeval zou krijgen.

Neel Burk kwam in, een zware mand malteeser-aardappelen op haar heup sjouwend. Haar groote oogen staarden als blauwe violen open. Aan de dreigende stilte had zij direkt gemerkt dat er wat haperde. Terwijl zij haar mand in een hoek duwde, begon zij toch dadelijk te gekscheren met Manus.

— Heé Bad-Aap . .. bubbelaar,... leef je nog?

— Kruimig ... en zoo vief as water, tante Neel.

— En gesond?

— As de weeze van Lorchion ... en .., en ... nog onschuldiger as dubbelblank.