De Jordaan, Manus Peet

502

venheid. Maar vele nabootsers haakten naar sensatie en ijdele beruchtheid. Ook Manus wist, dat de bommengooier dien Jan in huis had genomen, een zeer vurige en idealistische kerel was; dat zijn vernietigingsmanie ver afstond van allen lagen wrok, sociale misdadigheid en ziek geschetter over klassenjustitie. Hij haatte de kruiperij en de slaafschheid der bezitloozen en hij verdedigde zijn sociale wanhoopsdaad door te zeggen, dat de samenleving ieder uur en op veel gruwelijker wijze slachtoffers maakte onder het proletariaat dan ooit een leger van bommen-gooiers vermocht.

Nel zweeg en Jan zweeg. Neen, zoo had Manus zich het opnieuw geraken in de omgeving van Corry, niet voorgesteld. Ook hier haat, nijd en wanbegrip. Ook hier dolen in dwaalgangen van lichtzinnig idealisme; ook hier schreeuwen, vloeken en schimpen, en zelden innerlijk overleg. Het maakte Peet stil en melancholiek. Nel had ook eerst tegen hém geraasd, dat hij Zoo idioot veranderd was en zich zoo treurig kon laten overbluffen door allerlei groote bekken. Manus achtte het de moeite niet zichzelf te verdedigen. Hoe kon Nel iets vermoeden, van alles wat hij had doorgevochten van binnen? Zij schold en schimpte als een ontoerekenbare en toch wist Manus, dat het allemaal schuim was waar hij, bij buien, luchtigjes doorheen mocht blazen.

Frans kwam binnen sloffen; een boterhammetje eten. Wel een uur te laat, maar dat sloot zoo nauw niet, pruttelde hij.

Nel snauwde hem toe:

— Jij, eeuwig buite asem ... freet dan op tijd!

— Hoe ... hoe ken ... ken ... ken ikke ... ikke ... stotterde Frans benauwd.

— Ko Nachtuil... sluit je lampies!... schreeuwde Nel verontwaardigd,... poekel je beter.

— Wat 'n dwars stuk mensch bin jij toch vandaag,... liet Manus zich ontvallen, terwijl zijn linkeroog wijd open ging.

Nel kreet van drift.

— Ikke Bochel?