De Jordaan, Manus Peet

488

Die pesterij vond Nel méér dan smerig. Zij raasde van giftigheid nu zij er zoo was ingeloopen.

Manus beloerde haar woede en spotte:

— Je lijkt Lange Manus uit de Duvelshoek wel... die hield se laseresklap alleen as-tie mafte ... Die rees ook op de heele wereld, maar hij brandde af als 'n vetkaars op 'n kruik ... en jij siet niks as lontjes gloeiel

Nel liep grommend het duistere keukentje in. De fanatieke verdediging van den bommengooier, door Jan, had kwaad bloed gezet. Vanaf dit uur bleef er tusschen Nel en haar zoon, iets hevigs wrokken.

— Groot-an, blegeur!... schimpte zij.

En Jan, van zijn kant:

— Ik vererger me eige maar an me moeder.

Zij rilden voor eikaars haat en hartstocht.

Manus wou weer met een ironisch grapje, tot moeder en ״berouwerig" kind tegelijk iets zeggen, maar alles ketste af op Nel's stuiperige drift en Jan's verontwaardiging.

Ook Manus voelde niets voor een bommengooier. Zulk een daad leek hem uit een wilde opgewondenheid geboren. Al dat dreigend spelen met dynamiet, verachtte hij als een nutteloos vertier. Het was geen utopisch verzet, geen wraak en het was geen daad. Slechts een uitroei-woede of een koele berekening; beide afstootelijk. Dat zou hij toch ook Jan even onder den neus duwen. Deze levensvernielers bleken vaak ijdele branieschoppers, die in den gistenden roes van hun heethoofdigheid, roekeloos geschetter voor revolutionnair bewustzijn hielden en zichzelf allergeweldigst gevaarlijk vonden. Met hoeveel eerzucht waanden zij zich bevrijders van de menschelijke ellende! Gigantische en avontuurlijke vernietigers als Ravachol, en edele idealisten als Henry, konden voor Jan niet als voorbeeld gelden, meende Manus. Henry voelde zich een wreker en vernietiger, omdat hij haatte al wat ademde in deze maatschappij. Henry gaf zijn eigen leven, op het moment dat hij het zijn slachtoffers ontnam. Ravachol en hij, zij voelden zich wrekers van verdor