De Jordaan, Manus Peet

487

dat die kerel de bommen zóó maar op zijn beddeplank gereed had liggen, zoo maar voor het wegwerpen, toen kreeg de brave Nel een rilling van afschuw voor zulk een misdadig-wreeden woestaard die het leven van onnoozele kinderen en menschen in zijn omgeving dorst te offeren aan zijn waanzinnige oproerigheid. Nel vertelde, hoe afgrijselijk Jan toen uitgebarsten was tegen haar, zóó erg, dat de koele Corry ze had moeten scheiden. Er zouden ״fast-en-fast" ongelukken gebeurd zijn om dien schooier. Manus wist, dat zij in haar woede él zinneloozer, verleden jaar nog, bijna Bromtolletje had gewurgd, toen hij bleef liegen over iets dat zij zelf zag dat hij meenam. Maar die ellendeling van een Jan vreesde haar dolle stuipvlagen van woede niet meer. Daar kwam bij dat Jan dien boef van een bom-mengooier nog tartend verdedigde. Manus moest zich eens voorstellen, ... zulk prevelement van haar jongen:... het was een beste goedhartige kerel, die bommengooier, zei Jan. Hij wou alleen maar den schrik onder stelletjes baasspelers brengen, juist omdat er zoo martelend geleden werd door het volk.

— Ja,... gilde Nel overstelpt in razernij,... die bikt 'r auk geen soep mit krabbetjes ... die knijpt 'r auk se kakement nie toe faur 'n farkeskarbenaadje mit 'n lang been. Hij lustd'r alleenig een balletje dienemiet!

— Een ieder eet om zijn vleesch en zijn geest bij mekaar te houwe,... zei Manus streng.

Nel stikte half van drift en giftig beet zij eruit:

— Nou ... ik rijs op 'm!

Peet wou met ruwen spot er iets tegenin brengen; doch hij Zwenkte:

— Ka jij zwijge moeder?

Heel geheimzinnig deed plots Peet, met fluisterstem.

Nel schrok, en toch, dol-nieuwsgierig, vroeg zij:

— Ikke? ... of ik swijge ken?... Nou, as 't graf teméé!

Peet, met doodleuk gezicht in elkaar duikend, zei niets

meer dan:

— Ik ook!