De Jordaan, Manus Peet

481

— Perdon ... de drie kleure van de Nederlandsche vlag ... op Paaschsaterdag ... hoe schoon!... Wapper braaf en ... bescherm de suigeling!

Manus lachte sarrend.

— Je hep sóó'n lol... dat de luise barste op je kop,... viel Nel weer giftig uit.

— Nou at ik gistere 'n ״nuwe" in fijne mootjes ... en, bij mijn Vaderland!... daar kruipe me de mootjes weer na mekaar toe en swemt 't beesie me soo me krop uit!

— Navelnaakte leuge,... lachte Nel, een beetje onthutst door Manus' ironie.

— Mot je soute augurreke in je zoole legge en ijs op je knar,... lieg je nooit meer.

— Och ... vuile sarkop!

— Kom Nel... je bent 'n overouwebeste moêr ... bij jou stuift d'r altijd de wol af. .. Maar begrijp nou toch dat 't allemaal larie is, van die geboortegrond, die janmaats, De Ruyter, Tromp, 't Wilhelmus ... en hoe al die kaaikameraadjes hiete ... 't Is alles prachtig om te zinge in K-mineur, . . . geloof ik,... daar niet van ... Maar ... kijk es meid, je loopt met scheeve hakke... ikke ook ... maar jij loopt naar de Kromme Palmstraat toe en ik naar de Lindegracht.

Jan gierde.

Toch, Nel hield vol, dat de lucht die je het éérst inademde ...

— Teuge tarief,... hoonde Manus.

— ... en ruikt,... zette Nel door.

— Stinkende bakolie,... onderbrak Manus weer schertsend.

— ... Enne de taal... perste Nel er tusschen.

— Sodedit en sodedat...

— ... die je 't eerst hoort spreke,... die bleef je bij, je leven lang. En daar bleef een mensch aan gehecht. En dat kon je niet wegpraten, slecht en recht, met geen duizend woorden.

Manus' linkeroog ging dicht, heel lang, en hij stak een nieuwe sigaar aan. En doodkalm zei hij:

— Jij heb vanmorge maar één plooi in je gezicht.

Manus Peet. 31