De Jordaan, Manus Peet

482

— Soo!

— Je kauwt alleenig Spaansche peper.

— Gut!. .. slaapbol!

— Enne je bint soo swaar as 'n kei... As jou mond 'n brug was gong ikke er vast nie over!... Ikke pas ... ik laat je de ruimte Nel... ik leef van me cente ... jij van je rente ... dag wijf!

Manus zweeg. Toen zweeg ook zij, in ziekelijke eigenliefde.

Er kropen angsten naar Nel's hart. Eerst om Corry, toen om Bromtol, nu weer om Jan. Zij vertrouwde het Manus toe, met een bedeesde, droeve stem. Nou kon ook hij weer spreken. Vroeger had zij Jan, dat wist Manus, gekoesterd als haar lieveling, haar oogappel, haar oudsten geldverdiener en beschermer. Toen was alles kedin en naai aan hem geweest. Maar nou hij door zijn werkeloosheid al een poosje niets meer inbracht en hij zich tegelijkertijd met echten hartstocht en geestdrift had geworpen op het anarchisme; nou er gevaar klemde, nou deugde er geen haar meer aan den jongen; ging hij uit op den schok! Dat moest Manus nog even kalm kwijt, tegenover Nel. Want zoo een kwaad velletje was zij toch niét.

Met rustige stem ging Peet verder en hij zei moeder Scheen-dert hoe hij den jongen zag.

— Kom ... je mot 'r niet kijke as 'n bok die kool freet!

Jan was inderdaad zoo heelemaal anders dan al de andere

genotsgulzige Jordaankerels, die hoe jong ook, toch diep ouderwets in heel hun denken en doen bleven. O, Manus hekelde telkens Jan's eenzijdige dweepzucht en zijn potsierlijke bro-churetjes-wijsheden. Ook hém sprak Jan over Groenendaal en over Reynders en met scherpe ironie sloeg Manus Jan terug:

— Mot je eens leze hoe de heere van de ״Tribune" over jouw Reynders blaffe!

— O, dat riool? ... schold Jan Scheendert de „Vrije Socialist" na.

— En de vrije broertjes van de „Toekomst",... plaagde Peet.

Naai: bij de hand. — Op den schok: avonturieren in slechten jin.