De Jordaan, Manus Peet

480

II

fan Scheendert ontspringt den Jordaan. — Neel Burk verschijnt in de Goudsbloemdwarsstraat.

Toen Jan 's middags, tegen twee, — de kinderen waren alweer naar school, — om een hap brood terugkeerde, zag hij Manus Peet in d'achterkamer zitten, in een hoekje bij het raam.

— Heé!... riep hij verbaasd,... dat is rejaal 'n meevaller.

Zijn moeder groette hem niet. Die had haar mond weer overdwars. Geen wonder. Peet had Jan pas heftig verdedigd tegen de verniel-aanvallen van Nel. Het speet Manus heel erg, dat hij den eersten den besten dag van zijn herbezoek in het gezin van Scheendert, dadelijk een soortement van ruzie had gekregen over Jan, met zijn moeder. Toch, in den grond der zaak kon het Manus niet bommen. Hij vond het verschrikkelijk, dat Nel met heel haar oversnauwende moederheerschzucht, het vurige, sprankelende en jeugdig-geestdriftige in Jan zoo wreed neer-mokerde en met al de woeste kracht van haar temperament en haar gezag als oudere, in hem vertrapte. Eerst was het zelfs éven heel wrang toegegaan tusschen sarcastischen Manus en blazerige Nel. Hij had gespot over haar vaderlandsliefde en over Jan's vaderlandsliefde. Gut ja, had Manus boertig gezegd:... sijn geboortegrond, sijn liefe wiegie!

— Nou ja,... weerde Nel af,... a-je sóó begint!

— Se wiegie!... Op de keie in de éssetéékelder van de Violettestraat... in staat van sonde....

— De Seeuwsche koors jij!... vloekte Nel.

— Se geboortegrond,... sneed Manus ironisch door,... 't stinkend riool... vlak bij 'n beerput, och ja ... waar 't wiegie van 't arme schaap te schommele hep gestaan ...

Manus bracht allerlei valsche meewarigheids-geluidjes in zijn spotstem, die Nel al woedender opjoegen.

— Legt jou dat allemaal op je leeje?