De Jordaan, Manus Peet

479

— God? ... onderbrak Nel heftig,... laat God 'r buite .. . die is 'n sweem van alles ...

— Ik seg zoo maar voor de propagande ...

— Laup... wat heb ik an al dat gesanik ofer je Groene-daal? ... Hij likt jouw bord toch nie skoon!

Jan's fijne neus trilde. Zijn dweepoogen vonkten. Hij haatte

zijn moeder nu in pijn. Hij zag bleek van ontroering.

— Help fader lieferst 'n stil handje, perdeo!... gromde Nel.

— 'n Held ... 'n held, Jan Groenendaal!

— 't Sou wat... alles toch lap om leer.

— Groenendaal zal vrij!

— Dat bolt je hè? ... bleef Nel doorschimpen op treiterigen toon.

— Je seit 't.

— Kijk maar uit di je nie opgebrocht wort!

— Kopsorg!. . . Sou 'n eer sijn ...

— Je poekelt tof... te veel eer is er 'n hallefe schande,... soek lieferst wat te peese!

— Sóó werk ik béter,... sneed Jan er paraat tusschen door ... Maar daar snapt u tóch geen zier van!

— Nie snappe? ... Haur soo'n doodfreiter!.. . As t'r ge-faar is trek-ie tug gauw an je beene.

Jan smeet woedend de krant neer, terwijl het kind op tafel ervan opschrikte. Wreed-gekrenkt, liep hij de deur uit. Nel had wel zijn hoofd in elkaar kunnen ranselen. Zoo een trage duvel, die haar biggetje nog erbij deed schrikken.

Met inm'ge verteedering bond zij haar kind een luiertje om en zoende het zonder einde, zijn bakkesje nat.

An je beenen trekken: wegloopen.