De Jordaan, Manus Peet

VIJFTIENDE HOOFDSTUK.

I

Zoon tegen moeder, moeder tegen zoon. — Het eene geslacht gaat, het andere geslacht komt, doch de aarde staat in eeuwigheid.

Jan Scheendert, de blonde Jordaner met het vrouwelijk-fijn gezicht en de lichte dweepoogen, zat de ״Vrije Socialist" te lezen in de rommelige voorkamer. Nel had al eenige malen in onstuimige drift, van het donkerende achtervertrek naar hem toe geschreeuwd, dat hij de straatdeur zou dichtslaan; het tochtte — met het plaatsschot van het kombuisje achter open, — voor den kleine die spiernaakt te spartelen lei in zijn kussentje op de tafel bij het raam, klaar om gewasschen te worden. Maar Jan hoorde niet. Hij was één en al opwinding over Herman Groe-nendaal's hongerstakerij. Hoe zou Domela Nieuwenhuis zulk een heldendaad hebben toegejuicht! Het was nou effektief zooals de „Vrije Socialist" schreef. Dat kon die Reijnderszoo smeuïg en zoo zonder tierlantijntjes zeggen. En wat een fiere moeder had die dappere Groenendaal toch. Die schold zich niet het maagzuur. Als zóó eens zijn moeder had gestaan tegenover hem. „Treedt tusschenbeiden", schreef Reijnders in „De Vrije

Kombuis: keukentje.