De Jordaan, Manus Peet

473

— Nee ... sukke kunststukke fan de netuur, daar hei je nie fan terug Bad-Aap.

Bad-Aap ... Bad-Aap? ... mijmerde Manus,... seit-ie nou ineen weer Bad-Aap? . .. 't Was natuurlijk omdat Corry thuis sprak van Bad-Aap, in haar wrok.

De duiven zouden aan het eind van de week, als er ruimte gemaakt was, door Eenpoot, door den nieuwen looper en door hemzelf hierboven geborgen worden. Nou stonden ze nog op het plaatsje bij Nel. Het was wel vreeselijk, zooals die ze in haar gram vervloekte, omdat de diertjes met hun koeren's morgens vroeg en 's avonds laat den heelen boel wakker hielden. Maar het leek om een paar dagen te doen. Doch als Manus wou ...

Ja, Manus wou wel, een bakje troost komen halen. Hij had Nel bijna in een jaar niet gezien ...

Aan den overkant zag hij Bromtolletje met een makkertje stoeien, fel de koppen naar elkaar toegebukt, als twee vechtende hertjes in elkaar's gewei verward.

— Ik mot weg,... viel Manus uit,... hoe laat hei je 't Frans?

— Klokkie bij oome Jan.

— Soo,. .. lachte Manus, . . . nou,... nou, . . . soo as 't thuis tikt, soo tikt 't in de lommerd óók!