De Jordaan, Manus Peet

472

die een beetje hinkend door de kooi fladderde en zich alle hapjes liet ״afgannefe". Hij zou hem er heel voorzichtig wat zinkzalf overheen wrijven, als een scheut lauw boorwater niets meer gaf.

— 't Binne effetief sukke liefe beesies hè... en soo be-scheije-hartjes-sonder-sorreg ... Die daar ... is swaarmoe-dig ... geef ik wat afkauksel van smeerwortel!

Manus hoorde niets valsch-vertroetelends en wee-zoets in Frans' toon. Hij zei het allemaal zoo rustig, zoo gemeend en zoo zonder overdrijving, en Manus kon zich nu best voorstellen dat Frans dat in-guitige koekeloeren van de vogeltjes, met hun schalks-scheeve kopjes, soms zoo ontroerde. Kijk nou dat staalvinkje daar, met zijn helroode pootjes en zijn zilverig snaveltje en zijn kwiek zwartglanzend lijfje, wat knijste het schrander zijn kooitje uit. En zie eens dat Goudborstje, met zijn oranje kropje. En dat Ekstertje, een en al groene weerschijn. Al die Wida'tjes trippelden en huppelden wemelend in schittertooi dooreen.

— Da binne nou Jerdanertjes die nie knokke, ... meende Manus.

— Wacht effetjes,... zei Frans bedeesd,... as die Pare-

dijsweduwe se staartje krijgt... betijje twei___wat seg ik? ...

driemaal soo langst as ... as-tie selfers is ... alles effetief puur goud,... dan mó je hullie sien . . . ijskoud mekaar plukke en kopstaute ...

— Nou ... dan tóch Jerdaners?

— En-of!

Manus was hier pas voor de tweede maal, en toch voelde hij zich bij Frans, in het boven-asyltje, heelemaal thuis. Zelfs, moest hij bekennen, genoeglijker, vooral gezelliger dan in zijn honkje op het stille Jaagpad. Rechtstreeks vragen naar Nel en Corry, durfde hij niet, al had Leerlap al verschillende keeren Manus uitgenoodigd. Peet hoopte maar steeds, dat Nel binnen zou loopen. Maar die bleef wreed-hardnekkig weg.

Toen, heelemaal onverwacht, vertelde Frans Leerlap dat hij een tof stelletje prachtduiven had aangekregen.