De Jordaan, Manus Peet

471

en fratertjes en spotlijsters, in één vlucht bijeenhurkten.

— Hoe die mekaar trekteire, aume!... hitste Bromtol.

— Teméé bij 't slachte of,... vertelde Frans ... Se plukke mekaar de koppe kaal,... se verminke mekaar bij 't leife.

Het sijsje vloog telkens blinddriftig tegen een andere vlucht op en pikte, pikte in het dolle tusschen de tralies. Daar had je nou ook de jaloezie, dacht Manus. Met een vreemd-suggestief gebaar en een zoet lokfluitje, wist Frans het nijdige sijsje op zijn hand te laten overspringen. Toen droeg hij het omzichtig zijn vangkooitje in.

— Se kenne mekaar nie sette hè?

— Gemorreke ... daalijk,... beaamde Manus nuchtertjes.

— Da's te segge ... da's te segge,... vergoeilijkte Frans weer.

— Dat sel je wete,... spotte Bromtol er tusschen door, de pas-vertrokken konijnen-kooplui nabootsend, terwijl een papegaai zwaar begon te hoesten als een verkouden mensch.

Manus schaterde om den harlekijnigen nabootser van stemmen.

— Ieder op se eige binne se goeiig as de beste,... hield Frans vol.

— Dat sel je wete!

— Swijg stil, jij blegeur!... viel Peet uit tot Bromtol.

— Oele!... Kijk Ouwe Droppel hinkt d'r bij!

Frans telde Bromtol geld uit, om twee kilo muisjes te halen voor brij, tusschen gehakt, meel en geraspte wortelen in.

— Die rot-appies freite-me thuis auk,... gooide Bromtolletje er brutaal overheen.

En tjoep, weg was hij, op zijn bloote voeten naar beneden.

Manus zat weer peinzend tusschen het spetterend gekwetter van al de vogeltjes aan de beschenen muren. De groene papegaaien en de roodstaart riepen en floten als straatbengels. Maar langzamerhand verstond Manus alles veel beter, in het rumoer. Weer drentelde Frans langs de vluchten van de exotische vogeltjes. Hij wees naar het gezwollen pootje van een Wida-vink