De Jordaan, Manus Peet

470

voor de diertjes was het wel ereis belabberd, haarlie vrijheid binne se kwijt.. .

— En Nel seit te alle tijje ... geef mijn maar twee varsche potjes reseda feur me venster en hou jij je gefange fladder-beesies ... je hoopies pluime en veere.

— Daar hamer je je nou voor in 't zweet,... zei Manus lachend.

— Nou ja ... d'r binne méér gekke dan éen!... Ikke ... ikke ... hoe ken ikke me lieve beesies liefhebbe ... as se nie in kooitjes bij me binne?

O ja, zijn zoete en schrandere vogeltjes liet hij wel uitvliegen. Wacht, dat schelle signalen-trompetterende sijsje, daar in het hoekje, zou hij direkt loslaten. Geen twee tegelijk, want dan gingen ze bakkelaaien... Stong zoo kladdig hè, waar Peet bij zat.

Manus hielp mee, een kat en twee hondjes naar beneden jagen, toen net Bromtolletje op zijn bloote voeten binnensloop. Voorzichtig sloot Frans het smalle bruine asyldeurtje en opende toen het roestig-grauwe sijzenkooitje. Door een zoet-fleemend lokfluitje kwam het groen-zwarte, schrander-loerende sijzen-kopje gauw onder het klempoortje uitloeren en eer Manus het besefte, ging er vlak langs zijn hoofd een waaierkoelte van vogeltjes* ruchtige fladdervlucht door den winkel.

— Nou pikt-ie dadelijk op de kooi van de Bengaalsche wever,___lichtte Frans in.

Bromtolletje gierde van de pret. Zijn basstem zoemde weer als een wentelende muziektol.

— Hee meststrooier ... poerwurm ... hê-je geen nefs? ... riep hij, de armen molenwiekend van opwinding.

Het sijsje tierelierde en stootte zijn trompet-signaaltjes uit.

— Se binne soo spatterig hè, die sijsies,... zei Frans weer goedig.

— Spatterig?

— En-of... se morse dubbel voer.

Frans vroeg Manus, of hij ereis kwam kijken in het najaar, als er zoo een veertig sijzen, barmsijzen, keepen